|
75 Johr Leven in'n Goorn: vun Meike Balzer-Fraun
Mien Omas hefft in't Fröhjohr in dat hele Ackerland Kohschiet ünnergraavt un allens in een glatt harkt. Denn woor dat Saatband spannt un lütte Weeg, twee Fööt breed, dor rin peddt. So geev dat jeedeen Johr nie'e Grööntüüchbeden. De Weeg woorn harkt un mussen jümmers swatt' sien! So harr ik dat lehrt! Nu weer ik Schoolmeestersche, Fröhjohr weer Klassenfohrten- un Tüügnistiet. Veel Tiet för den Goorn bleev dor nich, un dat Graven güng mi bannig in'n Rüch. Wat doon? Över Sauzahn un Tiefkulturbeete harr ik veel intressante Saken leest. De Versöök hett sik würklich lohnt!
Heff eenmal in den suern Appel beten, 'n Barg 25 mal 50 cm Zementplatten köfft (de kunn ik alleen muddeln), en letzt Mal ümgraavt, dat Land in Beden opdeelt un smalle Plattenweeg dortwüschen leggt.
Ok de Kompostwöhleree is lichter worrn: Gliek wenn de Kantüffeln handbreet ut de Eer kiekt, kriggt dat Beet en dicke Schicht vun den twee Johr olen Kompost. Groff weg, nich dörch't Seef. Dat anner Johr is dat denn allerbest för Bohnen. Glieks na de Oorn sei ik Phacelia as Grööndünger. Na en warmen Winter mutt ik in't Fröhjohr 'n beten Unkruut' tucken, "finn" aver ok jümmers veel Twee- un Mehrjohrsplanten op de Beden, de ik ümplanten oder weggeven kann. De Goorn seggt: Goden Aptiet! 8.11.2026
|