|
Bi Vullmaand to singen
vun Gertrud Everding
Wees man still, de Sünn gung slapen,
Sett di hen an miene Siet.
Vullmaand is, ’n warmen Avend:
Kumm to mi, de Welt is wiet.
Hest du Bang? Muttst doch nich beven —
Ik bün dor, verlaat di nich,
Kiek bloots hen na’n düstern Heven,
Venus hett en hill Gesicht.
De Lantüchten sünd bi’n Drömen
Un de Vagels slöppt in’n Boom.
Laat di doch von mi verwöhnen
Büst mien leve Deern, mien Kroon.
Nacht warrt över’t Land utgeten
Un de Stadt geiht nu to Roh.
Ik heff nix, ok nich en beten
As bloots di, — mien leve Fro.
|
