Notizen ut'n Sneemaand

för c. un h.

noch brennt de heven över juun gemööt,
doch wat in flammen steiht, is nich mehr hitt ·
jedeen sekunn vun licht, de sik verslitt,
fallt ut juun leven rut as stumme schööt

wat kümmt, wenn sik dat winterrood verblöödt?
kümmt heilung, kümmt en fast un seker schridd?
— och, wat ji sünd, ritt elkeen mit sik mit,
ji köönt nich stüern, gliedt mit drift un flööd...

dor kümmt en klore dag in swatt un witt
den heesche stimm vun'n heister lösig grööt
de sünn warmt nich mehr, is noch knapp to sehn ·

so warrt ji leven, wenn ji leevt. as stütt
blifft bloots de snee, den still de knicksuum höödt,
so sacht un köhl. — lang warrt juun winter ween.