Dörch dat Johr:
Vun Harst na Winter

Versen un Vertelln
vun Hans-Hermann Briese
Bild 1: Rudi Witzke, anner Biller: Beate Briese

 

 

Harvst

Harvstbladen
kunterbunt
seilen andaal
an de Grund
Harvstwulken
dusterswart
jagen daarhen
sünd up Fahrt
Harvstleven
sööt un licht
Seismann kummt
mit de Sicht

Verloren Leevde

Se harren so moje Tieden mitnanner beleevt. Se wassen dör de Vörjahrsjangst gaan, dör de Sömmerglood stappt, harren de Harvstklören mit alle Sinnen upnomen, de Winterstillte upsogen.

Wat se moken, deen se to tweed. Un se deen, wat blot mit tween geiht. Se laggen binanner un eiden un striekelen 'nanner un kunnen daar neet genoog van kriegen.
In hör Erinnern stunn en Huus up van Leevde, Vertroen un Gemeensaamheid.

Nu stunnen se vörnanner un wussen neet wieder. Se keken sük in de Ogen un funnen keen Grund. De Seelengrund was hör entgleden. Se keken sük an un wussen neet, waarhen.

As se eenanner acht Jahr lang kennden,
gungen s' in 't lüttjest Cafe im de Stadt,
se kennden sük good, so as se meenden.
Se drunken Tee un keken andaal,
un se seten daar un murken de Quaal.
Se röhrden un röhrden in hör Tassen.
All Anschien na dee nix mehr passen.
So satten se daar woll Stünn um Stünn,
bit unnergung de golden Schiev Sünn.
Se satten alleen un se sproken keen Woord
un spöörden hör depe Hartensmart.
Se wullen, wat was, heel 'n dall neet lösslaten,
man se kunnen dat neet,
un kunnen dat eenfack neet faten.

(Na dat wunnerbare Gedicht "Sachliche Romanze" van Erich Kästner -1929- freei in 't Oostfreeske overdragen)

Kruupdaak

Hoorns van Schepen
Huut — Huut — Huut
Griese Lücht
Draggt wied
Over d' Diek
Kruppt — sliekt — wallt
Daak glidd
Over Land un Leven
Slutt in — deckt to
Ut Sloten stiggt
De witte Dust
Un leggt sük
Over Minsk un Deer
En Sweem van Nood
Gefahr un Pien
En Ahnen denn
Van Dood

 

 

 

Wintermörgen

Noch eenmaal
an en kolle Mörgen
hellwaak worden
de Daak to 't Fenster
herutschuven
dat witte Meedland
gewahren
herut un herut
mit blote Foten
de halvfroren
Ruugfröstgrund
dörwaden
noch eenmaal
de kolle Pien

Hund sünner Been

De Knevel hollt en Stück Holt van sowat twintig maal fievteihn maal teihn Zentimeters in de linke Hand. In de rechte Hand hett he ut Moder hör Kökenschuuvlaa en Ketuffelschillmest. Daarmit sniddjet he an dat Stück Holt herum.

He sitt up de Footdeel, de Tungspitz tüsken de Tannen. Um sük to höört un sücht he nix. He will wat Besünners warken. Wat nu noch en holten Veerkant is, sall maal en Hund worden.

De Kontuur van Hals un Rügg lett al heel good. Nu geiht he eerstmaal daaran, de Kopp to förmen. Dat kriggt he best vermeet. Twee upstellt Ohren worden düdelk. Muul un Ogen worden versichtig utkarvt.

Nu mutt de runne Liev utsniddjet worden. Dat Achterdeel mit en anleggt Steert kummt vandag. Dat düürt all sien Sett. Man good Wark will Wiel hebben. Van Tied to Tied hollt he, wat en Hund daarstellen sall, mit stiev Arms van sük of. He is tofree mit sien Arbeid. Daar — an de Buuk kann noch en bietje weg. De Hals düürt ok wat slanker.

He bekickt sük dat Warkstück van alle Sieden — un tomaal stahn Tranen in sien Ogen. He reert so sacht. Deit sehr, hum so to sehn.

De Vader kummt un striekt hum over 't Haar. He sücht dat Elend. He fraggt.
"Ik hebb de Benen vergeten. Un nu is dat Holt na unnern to minn. Daar krieg ik kenn Benen mehr d'rut!"

"Du kunnst de Benen extra snieden un denn ankleven."
"Nee, dat is mi nix to. De Hund sull doch ut een Stück. Un nu hebb ik ok heel keen Lüst mehr."
"Wacht ins! Hest du al maal en Hund sünner Benen sehn?"
De lütte Fent snukert: "Dat gifft 't neet."
"Overlegg doch maal! Wennher kannst du bi en Hund keen Been sehn?"
"Wenn de Hund swemmt."
"Genau! Wenn de Hund hundjet."

Upmaal word dat lüttje Gesicht hell. De Ogen lüchten weer.

Kevel haalt sük en Bredd ut Vader sien Warkstee van sowat fievteihn maal teihn Zentimeters. In de Midde deit he dat Holt utkarven, dat de Hunnliev daar inpasst. He snidd noch en paar Wellen an elke Sied van de Dell. Denn kleevt he de Hund mit de Buuk in de Dell.

Dat lüttje Künstwark lett sük ok anmalen, de Hund in Bruun, dat Water in Blau un de Wellen mit en Spier Witt an de Spitzen.
Klaar.


21.11.2026

trüch


na baven


na't Flack

na de Startsiet