Modder Sünn ehr Kinner:
De ole Lamp

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

In en düüster Eck neven de Köök, op en Holtgestell, üm dat man vörsorglich en'n Vörhang ut buntet Kattun trocken hett, stünn de ole Lamp, dee ornlich nå Petroleum rüken dä. Ja, dat is wohr, denn se harr in ehr Leven all bannig veel Petroleum druken! Literwies hett se Fatt för Fatt lerrig drunken! Åvers — weer dat nich ok ehr Profeschoon? Hett se nich Petroleum drinken müsst, üm ok to lüchten?

De ole Lamp

Nakloor hett se dat wüsst. Åvers dat gifft jümmers welke, dee blots vun båven heraf ordelen doot. Wat hebbt se de Lamp achtet un leev hatt! Wat harr man sik jeden Åvend üm ehr versammelt, sik üm ehr streden, wokeen dicht bi ehr sitten dorv. Nix kunn man ohn ehr doon, keen Zeitung lesen, Schoolopgåven måken, man kunn ohn ehr nich neihen un ok nich spelen! Un nu? Nu stünn se hier in de düüstere Eck.

Worüm? Wiel dat man ehr nich mehr bruken kunn, siet dat't "Elektrische" in't Huus kåmen weer. "Åvers töövt man, eens schönen Dåågs warrt ji mi rümödig wedder hålen!", dacht de ole Lamp bi sik.
"Wenn Se, Fru Lamp, blots nich so schrecklich nå Petroleum rüken wöörn!", klåågt de Goornhoot, dee neven de Lamp leeg.
"Jümmers noch beter nå Petroleum as nå Mist rüken!", kreeg de Hoot to Antwoort.

Egentlich weer de Lamp fröher bannig fründlich wesen. Åvers siet dat se nix mehr to doon hett, weer se nich mehr uttoståhn.
Åvers endlich, eens Åvends, düchter dat, as weer ehr Stünn kåmen; dat Elektrische weer utfullen. De Stuvendeern håål de ole Lamp dåål, putz se, wisch ehr af un geev ehr — ooh, wat dat nå lange Tiet wedder smecken dä! — frischet Petroleum to drinken, wisch se noch eenmål af un zündt ehr an. Ja, un nu stünn de ole Lamp op eenmål wedder op den olen Disch un keek vull Stolt rings in de Runn ümher.

"Seht ji! Seht ji!", reep se, "wat heff ik ju seggt?! Ja, nu seht ji woll in, dat ji mit mi beter doran sünd."

De Vadder rück ungedullig sien Zeitung, keek missmödig nå de Lamp op un sä: "Dor kann man doch mål sehn, wat man dörch dat Elektrische verwöhnt is. Düsse elenne Petroleumfunzel! Wenn't blots nich so lang duern warrt."
"Ik kann ja gor nix sehn, mien Maschen fallt mi jümmers dåål", klååg Emmy.
"Ååch du mit dien ewigen Strickstrümp! Mien düütsche Opsatz is wichtiger!", neckt ehr Margret un drängt ehr Swester noch wat mehr torüch.
Broder Hans heel sik de Nees dicht: "Puuh, wat dee stinken deit!", reep he un trock nå de Lamp en Fratz.

De ole Lamp wüsst gor nich, wat mit ehr passeren dä. Dat also weer ehr Willkåmen!? Nee, dat de Minschen so undankbor, so untrue weern, dat harr se doch niemåls dacht!
Harrn se denn ganz un gor vergeten, wat man se eenst mål leev hat hett?

In düssen Ogenblick slüpp de lütte, elektrische, gollene Slang wedder in't Glashuus torüch, vun allgemeen "Aah, aah!" begrööt.
"Bring de Lamp wedder rut, åvers blåås ehr eerst buten ut, dormit wi den Gestank nich in de Stuuv hebbt!", sä Modder to Emmy. Dee sprung ok glieks ieferig op.

Dor stünn nu de ole Lamp wedder buten — op de Deel, wo dat düüster weer. In ehr Binneret glöh noch de Docht vör Woot. Åvers allmählich verglimm he un de Woot vun de Lamp verwannel sik in Truer, in en grote, grote Truer. In düssen Tostand funn se ok de Måånd, as he lååt an'n Åvend in dat Delenfinster rinkeek.

"See dörft nich so truerig sien, beste Fru Lamp!", tröst't ehr de Måånd begöschend. "Seht Se, all'ns in't Leven hett sien Tiet. Ik will See mål en Geschicht vertellen. Ik kenn en ole Lichtputzscheer. Dee liggt mit allerlei olet Gerümpel tosåmen in en ole Kist un dröömt vun ehr verlorenet Glück.
Dat geev nämlich fröher keen Petroleumlampen. Ehr dat See, leve Fru Lamp, dat Amt för dat Licht övernåhmen hebbt, harr man zorte, slanke Jungfrolleins dorto, dee man Kers nennen dä. Dee lüchtet, so goot se kunn, un man weer heel tofreden un glücklich mit ehr. Un wull dee mål Sperenzchen måken, glieks keem de Lichtputzscheer un bröch jüm wedder to Vernunft. Liekers weern de beiden goot mit'nanner. — Un denn kemen See, leve Fru Lamp!"

"Ik?", froog de Lamp verfehrt.

"Ja, See, verehrte Fru. See bröchen een beteret, helleret Licht, un de Harten vun de Mischen flogen See to. Åvers — wenn See wüssten, wor dull de Lichtputzscheer domåls op See schimpt hett! See weer nu ja ganz överflötig worrn. Törichte, lütte Lichtputzscheer! See wüsst noch nich, dat't de Loop vun de Welt is, dat dat Gode dat Betere wieken mutt! Åvers nu mutt ik wieder. Goden Åvend, leve Fru Lamp."

Deep nådenkern stünn nu de ole Lamp dor. See weer nicht mehr truerig, see schååm sik nu 'n beten. Wat harr de Måånd seggt? All'ns in't Leven hett sien Tiet! Dat weer blots goot, dat se tominnst düssen Spröök hüüt Åvend lehrt hett.