Modder Sünn ehr Kinner:
En Dannenkind in'n Kinnergoorn

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen


Bi stråhlen Sünnenschien rattert en Lastauto mit Wiehnachtsbööm dörch de Strååt vör't Huus. Dröven an de Eck höllt 't an.
Tant Hansine steiht an't Finster. "Kinner, Kinner", röppt se, "de Wiehnachtsbööm sind dor! Kååmt gau mit op de Strååt!"
"Åvers eerst de Mäntel antrecken!", seggt Tant Eva streng.

Dor ståht se nu all buten. Dröven an de Eck warrt de Dannenbööm all aflåådt. Tant Hansine steiht dorbi un nimmt een'n nå'n annern op, stellt em oprecht hen un kiekt em vun all de Sieden an.
"Wat meent ji? Gefallt ju dee? Oder dee hier? Åvers dee sünd to groot för uns'e Stuuv!"

Endlich hett se een'n lüttjen Boom funnen, en richtiget lüttjet Dannenkind, rund un pummelig. Se hebbt dat nich afhackt; nee, se hebbt dat mit de Worteln ut de Eer in Holt trocken. Dat streckt sien gröne Arms nå uns ut.

"Dat will nå uns hen", seggt de lüttje Rosel.
"Ja", roopt se all un danzt vör Freud ümher. Ünner Juvel un Lachen warrt dat Dannenkind in't Huus bröcht.

Åvers dat gröne Dannenkind, dat in't Holt so schöön grååd stünn, kann hier in't Huus nich ståhn. Tant Hansine håålt en'n groten Putt un füllt em mit Eer. Un dor sett se den lüttjen Boom rin. Ja, so föhlt he sik wedder behååglich!

Rosel åvers löppt un håålt Wåter in en lüttje Geetkann:
"Du hest doch Döst vun de lange Reis? So, nu drink di man düchtig satt!", sä se.

Denn ståht se all üm den smucken Boom herüm un bewunnert em mit blanke Ogen: "Nu warrst du een richtige Christboom warrn!", seggt Rosel.

Dor fangt een an:
"O Dannenboom, o Dannenboom, wor gröön sünd diene Bläder."
Un all fallt se mit in: "Du gröönst nich blots to Sommerstiet, nee, ok in'n Winter, wenn dat sniet!
O Dannenboom, o Dannenboom, wor gröön sünd diene Bläder!"


22.11.2026


na baven