Dei Kuurnoor

Märken von dei Bräuder Grimm,
plattdüütsch nåvertellt von Behrend Böckmann

Öltlings, as Gott sik noch sülben up sien Ierdenwark ümdäd, dunn geef dei Acker väl mihr her as dat hüt so is: In'n Oorn seeten nich blot föftig orrer sössdig Küürns, sonnern vierhunnert orrer gor fiefhunnert. Von ganz ünnen bet nå ganz båben wussen dei Küürns an'n Halm rup, so lang as hei wier, wier ok dei Oor.

Woans œwer dei Minschen so sünd, wenn s' tauväl hemm', denn hollen's nich väl von Gott sienen Sägen un gäben nich Acht up dat, wat s' tauväl hemm': Allens is schietegål un sei warden mit dei Tiet lichtsinnig.

Un so keem 'n Dach, as 'n Mudder mit ehr lütt Kind an'n Kuurnacker vörbi geiht un as dat Kind so sprüng, leech't up eins in'n Pütt un dat Kleid wier schietig. Dor reet dei Mudder 'n Hand vull Ooren af un hett dormit den Modder von dat Kleid afwischt.

In dissen Momang keem nu gråd dei Herrgott vörbi, seech dat un säd in sienen Arger: "Von nu an sall dei Kuurnhalm kein Oor mihr hemm', deiMinschen verdeinen nich dat, wat ik wassen laat." Man dei Lüd, dei dit wohr würn, wiern verbasst, güngen inne Knei un füngen an tau bidden, dat Gott doch dei Halms ståhn låten süll, ok wenn sei dat sülben nich taukeem, œwer sei harrn ja unschüllig Häuhner, dei süss vör Hunger starben mössten.

"Wi hemm doch ok Hunger!"

Dormit harr dei Herrgott Inseihn un geef nå, un so behölln dei Halms en Oor — sei wüss œwer von nu an man bloß noch ant böbelste Enn' von'n Halm.