To Ewigkeitssünndag

vun Rudi Witzke


Laat di en Raat geven, ehrdat to laat is...
Wenn du wüßt, dat dat da letzt Maal is, dat du se inslapen sühst, wöörst du ehr beder taudecken un to Gott beden, hei schull ehr Seel schütten.
Wenn du wüsst, dat dat dat letzte Maal is, da du se na de Döör rutgahn sühst, wöörst ehr ümfaten un een Söten geven un wöörst ehr för noch een Söten trüüchraupen.
Wenn du wüsst, dat dat dat letzte Maal is, dat du ehr Stimm höörst, wöörst di elkeen Wies, sik to bewegen, den Klang vun ehr Stimm, in dien Brägen inmeisseln, inbrennen, dorüm dat du ehr elkeen Dag wedderseihn kunnst.
Wenn du wüsst, dat dat dat letzte Maal is, dat du een Momang Puust halen kannst , üm ehr to seggen "Ik heff die leiv", statts dorvun uttogahn, dat du seker sien kannst, dat se di leiv hett, denn wöörst du dat noch maal seggen.

Dat gifft förwiss jümmer en "Morgen" , dat du en Verseihn, en Irrdoom begahn kannst un ji een tweite Schangs, kriegen daut, üm allens gaud up de Reig to bringen. Dat ward jümmer een annern Dag geven, dat du seggen kannst " Ik heff di leiv".
Un dat gifft seker een Schangs boventau, to seggen "Kann ik wat för di daun?"Bloots för den Fall, dat dat anners kamen kunn: Un dat blifft bloots de hüdige Dag, muchst du ehr seggen, wo bannig leiv du se hest un hööpst, dat wi eenanner unsdaag nich vergeten.

Dat "Morgen" is nüms verspraken, wat du jung büst orrer old, un hüüt kunn de letzt Schangs sien, de du hest, üm dien Leiven fast to hollen.
Wenn du up dat Morgen töövst: Woso deist du dat nich hüüt?
Wenn dat "Morgen" miendaag nienich kümmt, kunn di dat leed daun,
dat du di keen Tiet nahmen hest
för en Smüstern, een Ümfaten orrrer en' Söten
un du to iefrig weerst, den annern wat tautaustahn,
wat later beseihn ehr letzte Wunsch woll weer.
Holl dien Leiven hüüt ganz fast un zwiester jüm in't Ohr,
segg jüm, wo dull du se leiv hest und dat du se jümmer leiv hebben warrst.
Nimm di de Tiet to seggen "Dat deit mi leed!"
"Vergeev mi", "Dank", orrer "Is allens in Ornung",
un wenn dat keen "Morgen" miehr gifft,
mütt di dat Hüüt di nich Leed daun,
sünnern du kannst dankboor sien, för de nütte Schangs.
Nimm se wohr, disse Schangs, un du kannst vull Dankboorkeit un Freud trüüchblicken.

Ik bün vull Dankboorkeit vunwegen de inföhlen, warmen Wöör, de ik leest heff.
Un kann den Dank nüms tauschrieven, ehm orrer ehr seggen, wieldat nich ruttofinnen is, wokeen se seggt hett. Dat hei orrer se alleen sien will mit ehr Wöör, dat verstah ik gaud.

Anners is dat bi de Schrieversfruu Eva Christina Zeller, de gegen den Doot vun ehren Mann anschrifft un uns bistahn will. Se seggt:
"he weer nich ganz bi mi
so as ik bloots bi ehm weer ahn to spören dat hei
schonst rümhanteerte mit een taukunft de dat nich geev
mit den ruum de achter dat woord liggt."
Dat, wat dat noch in een Tweisaamkeit geven deit, dat sünd de Wöör, de wi een levlang uttuuscht hebbt.
"de stillnis hett dören
gah hendörch
dor stahn bänk"
So blievt ji tosamen dörch alle Tieden, wat ok kamen deit,
nüms kann juuch uteenannerbreken. Up de Bank sünd ji tosaam.

"jümmer wedder duukst du up
in frömde Städer
wo narns is
is överall"
Un wenn du daalstörten deist in dat deipe, düstere Lock, seggt Eva Chrristinas Wöör:
"jümmer wedder duukst du up
in frömde Städer
wo narns is
is överall"


21.11.2026


na baven