Dumm lopen

vun Hans-Hermann Briese

Haas, Voss un Baar mussen na de Bund hen, bi de Suldaten. Dat wullen se neet so geern. Se sullen sük mustern laten. Un nu stoken se de Koppen tosamen, wo se dat woll anstellen kunnen, wo se dat ofwennen kunnen, Suldat to worden.
Toeerst sull de Haas herin to mustern.

"Wat maak ik blot?", froog de Haas.
"Weetst wat?", seen de beid annern, "wi snieden di eenfach de Löpels of, denn sallen se di woll neet nehmen."
"Nee", see de Haas, "sünd ji mall? Ik will mien Ohren behollen! Anners seeg ik ja heel neet mehr ut as en Haas!"
Dat hulp nix. Se sneden hum de Ohren of.

De Haas hen na 't Mustern. Na en Sett danzde he weer herut.
Dat harr klappt!

Denn sull de Voss herin to mustern.
"Un wat maak ik?", froog de Voss.
"Weetst wat?" , seen de beid annern, "wi snieden di eenfach de Rood of, denn sallen se di woll neet nehmen."
"Nee", see de Voss, "sünd ji den heel un dall van d' Padd of? Ik will mien Steert behollen. Anners seeg ik ja heel neet mehr ut as en Voss!"
Dat hulp nix. Se sneden hum de Steert of.

De Voss hen na 't Mustern. Na en Sett danzde he weer herut.
Dat harr klappt!

Tolesd sull de Baar herin to mustern.
"Un ik? Wat is mit mi?", froog de Baar.
"Weetst wat?", seen de beid annern, "du hest keen Ohren, du hest keen Steert. Nix, wat wi di ofsnieden könen. Man du hest en paar gefahrelke Tannen in de Beck. De haun wi di d'rut."
"Nee", see de Baar, "ji sünd ja woll neet heel deeg in de Kopp. Mien Kusen mutt ik behollen. Well sall ik denn noch de Tannen wiesen. Denn bün ik ja heel keen Baar mehr!"
Dat hulp nix. Se slogen hum de Tannen ut.

De Baar hen na 't Mustern. Na en Sett stappde he heel bedröövt weer herut.
Wat denn was? Harr dat neet klappt?
"Klappt, ja", was de Baar an't Reren, "man wegen Overgewicht."