Höhnergloben

vun Heinz Rehn

Fraagst du eenmol en Ehemann:
Hest du in't Huus de Büxen an?,
so seggt he wiss mit schuulschen Blick:
"Na klaar, de Boss in't Huus bün ik!"

Doch ehrlich seggt, wi kennt je all
so männich Kaat, so männich Fall,
wo se in't Huus am besten singt
un ungeneert dat Zepter swingt.

Un dorum wull vun Grund op geern
ik disse Saak mol richtig kläär'n.
Un bi mien Grüveln her und hin
keem mi opmol de Hahn in Sinn,
de doch in dit Kultur-Rebeet,
ward seggt, en ganzen Dutten weet.

"He du, Jan Kreih!", fraag ik em groff,
"keen lenkt, regeert dien Höhnerhoff?"
De plier vergrätzt un pluster sik
un sä: "Wat dumm, natürlich ik,
nn jedeen anner Moritat
is Höhnergloben, gläuv mi dat!
Nu kiek di mol mien Dagwerk an,
bün fröh de Eerst, de inne Gang,
weck elkeen Morgen tunftgerecht
de Buersfru, den Hund, den Knecht.
Un liegt de Wischen noch in Daak,
kiek ik all, wat dat Wetter maakt,
kreih dreemol, wenn't beständig blifft,
natürlich ok, wenn't Regen gifft.
Un denn mien Höhner, fofftein Stück,
wüllt alle Daag en Sprung för't Glück,
un goh ik ran, denn hölpt keen Fleddern,
denn sprütt de Schiet, denn fleegt de Feddern.
Un all de Arbeit hart un suer,
de schaff ik doch blots op de Duer,
wenn ik ohn Zaustern, hen un her,
mit iesern Fuust mien Riek regeer.

Un nu bedenk, wat dorna keem,
wenn dit hart Wark de Höhner dään,
de all — ik will dat doch mol segg'n —
um blots en luerlütt Ei to legg'n,
erst stunn'lang op Nest rum rakelt
un achteran so luut spektakelt,
dat een all meent, de Hoff, de brennt.
Nee, nee, ik segg dat konsequent:
Harrn de dat Zepter inne Hand,
de keem'n mien Daag doch nich to Rand,
un ünner uns, ik meen man so,
sünd Höhner ok to dumm dorto!
Doch nu Pardon! — Ik snack un snack,
mien Arbeit röppt, mien Tiet is knapp."

Denn stelz he af un lüff den Steert,
as weer he dusend Daler wert;
kreih luuthals, tier sik as en Wicht —
man blots sien Höhner hör'n em nich —,
danz unkloog denn, un kreih noch mehr:
"Tuck, tuck — tuck, tuck, hier kaamt jüm her,
mien Hart dat is vull Leev un Gloot,
— verdammi ok! mi kaakt dat Bloot!
Kaamt her, segg ik to'n letzten Mol!"
De Höhner doch weer dat egaal,
se scharrn un picken, harrn veel Tiet,
do spreiz de Hahn de Flünken wiet,
spung hen un her un duck den Kopp,
kreih nochmol luut, keek willern op
un renn opmol ganz ohn Niveau
mit swollen Kamm sien Höhner na.

Un so, so hett, as oft in't Leben,
de Tofall uns de Antwort geben:
De Kerl is he, dat hebbt wi sehn,
dat letzte Wort doch hett —— de Hehn.