Gnusch un Glibber

vun Behrend Böckmann

Gnusch in Uhren is 'n Sägen,
üm dei Uhren tau bewägen,
ok inne Näs orrer dei Schnut
kümmt 'n åhn den Gnusch nich ut.
Wenn Gnusch in dei Gelenken fählt,
ward dei Minsch von Weihdach quält,
denn föllt em gor nicks anners in
as: Kiek doch mål bi'n Dokter rin!

Dei Dokter måkt dei Diagnos
un secht "Sei hemm' wull dei Arthros',
in 't Öller hett dei Minsch oft Pech,
dat dei Gnusch as Schmer geiht wech."
— "Bi't Upståhn dau ik all an denken,
wat doch stief sünd mien Gelenken,
dei Knei sünd låhm, dei Fingers krumm,
wat mi fählt, dat is dei Mumm.
Dat heff ik so noch nie nich kennt",
secht taun Dokter dei Patschent.

Dei Patschent wull nu ok weiten,
wat Arthros' däd würklich heiten.
"Athron kümmt ut Griechenland,
dat Wurt is för Gelenk bekannt,
un ,ose' heit degeneriert —
,tote Hose' — nicks passiert —
olt, afnutzt, nich mihr tau bruken,
kannst di nich mål mihr henhuken,
denn dei Gelenken warden stief
œwerall an'n ganzen Lief,
un dor fählt, ik bün mi wiss,
wat süss Gnusch un Glibber is.
Dei Weihdåch sünd nich tau verhinnern,
sei låten sik dörch Salf blot linnern."

"Un wat is mit Schelatin'?",
ward nu fråcht mit iernste Mien,
"denn Größing däd ut Gnusch un Knåken
för't Suerfleisch den Glibber kåken.
Warüm kann't noch nich gelingen,
den Glibber so taurüch tau bringen?
All Hildegard von Bingen schreef,
dat Knåkenbräu wull Heilung geef."

De hillig Hildegardis weet
mit Medizin dörchut Bescheed!

Woans kümmt nieger Glibber her
den man brukt as Knåkenschmer?
Dat möt doch 'n Middel gäben,
üm åhn Weihdåch gaut tau läben.
Un so fang ik tau gugeln an,
wat man dorgägen måken kann.
Un süh dor, man finnt ganz väl:
Piersalf un Latschenkiefer-Gel,
von'n "Vitalstoff", wenn innåhmen,
sall ok 'n gaude Würkung kåmen,
doch dei Linnerung ierst kümmt,
wenn man't däglich tau sik nimmt,
un so markt man Stunn' för Stunn',
wat gaut helpt dei Naturheilkunn'.
Ok sünd Kunnen sihr andån,
dat dei Stoff is ganz vegån,
frie von Laktos', frie von Gluten,
bäder as Salf von Voltaren.

Nich väl anners sünd dei Dåden
von so klauke Hömoopåden,
dei Plantensaft mit Kœm verdünnen
un ok nu dei Würkung fünnen,
dat dei Saft von'n Drudenfaut*,
dei einst wier gägen Fallsucht gaut,
nich blot bi 'n Dreihwörm helpen kann,
hei kümmt ok gägen Weihdåch an,
un wecker frie sien will von Quålen,
deit dees Druppen sülfst betåhlen.

Doch ein jeder Husarzt secht:
"All dees Middel sünd nich schlecht,
œwer is dei Schmer verschläten,
sünd sei würklich tau vergäten",
un wieder denn in'n iernsten Ton:
"Dor helpt villicht Hyaluron,
in't Gelenk as lütte Sprütt
måkt sik Hyaluron dor nütt.
Vörierst is'n Sprütt — ik denk —
noch bäder as 'n Kunstgelenk."

Un ik bün mi ok nich wiss,
ob so'n Gelenk noch nödig is,
denn von nieschierig Natur
sünd wi Älditschen** up dei Spur,
willen weiten, wat passiert,
wenn sik dei Stiert regeneriert,
wat in'n Lief so vör sik geiht,
wenn dei Stiert nåwassen deit,
wecker Wääch man möt wull gåhn,
dat Gnusch un Glibber nie entståhn,
dat Arthros' ward ein Geschicht,
dei anhöllt bet vör't Jüngst Gericht.

* plattdüütsche Naam för de Mistel (Viscum album), anner plattdüütsche Namen sünd: Hexenbessen, Kenster, Marentacken, Düwelsklau
** plattdüütsche Naam för Eidechsen