Allergien

vun Heinz Tiekötter

„De Pollentiet steiht vör de Döör! Wokeen denn nich 'n beten krank is, de is jo nich ganz gesund!“ Wenn de Pollen vun Ellern un Barken ünnerwegens sünd, denn fangt de Öberfienfeuhligen an to hosten un to snuben. De köönt di doch leed doon! In't Kino ward de Ton luder stellt, dormit öberhaupt noch wat dörch de Hosteree dörchdringt un du mitkriggst, wat de Tragöden sik to'n Afscheed liesen Troost toflustert. 

De Gazetten hebbt de Sieden mit de Rootslääg verduppelt: Du sasst de Autofinster to hollen un diene Klimaanloog utloten. Allens, wat pulstert is, sasst du beter op'n Böön stellen. Treck diene Strotenkleedung vör de Sloopkomerdöör ut un mook nich so veel Wind. Un so geiht dat wieder mit de Tipps.  

In de Aftheken findst nu blots noch Plakote in de Schaufinster, de di verspreekt, se harrn dat Middel, wat diene Fienfeuhligkeit dooldwingt. Dormit is denn aver nich dien Charakter meent.

Un wat den Minschen allens tosetten kann! Bi Unkel Willi löppt de Nees un siene Ogen sünd root as de Stopplichter vun sien Auto. He meent, dor steekt wat in Tante Hermine ehr Bodyloschen, wat he nich verdregen kann. Dorbi lett se em siet 20 Johrn nichmol op Armlänge an sik ran. 

Mien öllsten Söhn liggt mit  Kattenhoor öber Krüüz. Sien Süster besöcht he ninich bi ehr tohuus. Kattenhoor mookt em Asthma un se hett twee Stück vun de Stubentigers. Se dreept sik in'n Kroog or in de Iesdeel. Dor sitt he jümmers ünner'n Ventilator. Villicht hangt jo noch wat in ehre Jack un de Püster suugt dat ünner de Deek vun em weg.  

Wat hett de Doktor em piesackt, bevör he dat mit de Katten rutfunnen harr. Gode dottig Piekser kreeg de Jung op siene Arms. Un ene Steed, wo dat root worrn is,  de wiest op Minka hen. Man bi em weern dat nich blots Katten. Dat geev ok rote Placken bi Milben un Mehl un Obst. Mien Jung müss eerstmol  siene Teppiche rutsmieten. Nu löppt he op den kolen Footbodden un de Nees dröppelt jümmers noch. Nu ober, wiel dat he jümmers verkeult is. Ümmerhen, dat is keen Allergie!

Annere Lüüd köönt keen Nööt verdregen un wedder annere keen Kääs. Un denn gifft dat welk, de kriegt all bi Scheunwedder ne Allergie. Se köönt nich in de  Sünn kieken. Un nu loopt se jümmers mit en Sünnenbrill dörch Gegend. Dink mol an Greta Garbo, wat de villicht ok so'n Allergie harr?

An besten is dat jo, wenn du di vun de Freuhjohrstiet bit to'n Harvst an de Westsiet vun Helgoland verholst; dor bi de „Lange Anna“. Aver boben an de Kant; ünnen kriggst jo natte Feut un sackst di doch een op. Bi Westenwind liggt de neegste Wisch denn in Ingland — un so wiet fleegt de Pollen nich.

Dat is nich so, dat ik mi doröber lustig mook, wenn de Lüüd düsse Problemers hebbt. Ünner twee  Steurungen heff ik sülmst swoor to lieden: Sietdem ik dat erste mol Waller Ulbricht mit siene Fistelstimm in'n Radio heurt heff, kann ik keen Sassen mehr af. Jemmer Dialekt un de hoge Stimmloog mookt mi mürr.  
Un denn heff ik noch düsse dorige Ledderallergie: Wenn ik an Morgen opwook un heff noch miene Stebel an de Feut; du gleuvst dat nich, wat ik denn jedetmool för'n Brummschädel heff. Wo vun kümmt dat nu her?