Fiete Lüttenhus: „Uns Kriegsopfers vun 1914 - 1918“


Friedrich Schnoor (1879 — 1966) — sien Schrieversnaam weer Fiete Lüttenhus — hett op Platt Gedichten un Geschichten schreven un reziteert. Sien Söhn Freddy Schnoor hett uns en ganz Koppel Texten ut sien Vadders Nalaat tostüürt.

De Riemel nerrn woor 1919 schreven un spegelt, woans de Minschen dormalen op den Eersten Weltkrieg trüchkieken dään: as en kloor Saak vun "De annern gegen uns", sünner Kritik orr Sülvstkritik, avers mit en rechtschapen Solidarität mit de 1,5 Millionen Kriegskrüppels un de rund 1,7 Millionen Kriegerwitfruun un -waisen, de mit bloots minimale staatliche Hülp vör en elennig Tokumst stahn dään. Ja, de Soldaten (ok wenn se in'n Krieg Däders weern) weern ok Oppers. Dortau bruukst düsse Unglücklichen nich eerst as "Helden" ansehn — man düsse Blick vun de dormalen Minschen weer de letzte Rest Wöörd, den de 2 Millionen Doden un över 11 Millionen Överlevenen noch harrn.

Beedt wi, dat nienich wedder en Tied kümmt, wenn wi Kriegsversehrte versorgen mööt.

 

Uns Kriegsopfers vun 1914 - 1918

Veel Breuder slogen den'n letzten Slaag
Un sehn un heurn nicks mehr.
Se leeten ehr Leewen för't Vaderland,
Se fünn ehr Graww ünner Steen un Sand. —
Geew Gott, dat licht weer ehr En'n!
To Huus ober jammern nu Froo un Kind,
Gott tröst ehr, de Witwen un Waisen nu sünd.


Wi ober wulln to Sied ehr stohn,
Dat Witwen un Waisen nich beddeln möt gohn!
Doch wedder is dor 'ne grote Tall
De tröcken gesund in'd Feld;
De leegen op Posten so mennig Nacht,
De tröcken mit Sang in de bleudige Slacht,
Un jeder von ehr weer en Held!
Dunn dröp ehr de Kugel un dröp ehr good,
De Eer hett drunken ehr Heldenbloot. —
Se tröcken in'd Feld so kräftig un flügg,
As Kröpels, so keem'n se in de Heimot torüg.
Dormit, dat de Fiend in't Land nich drüng,
verlörn se Arm un Been,
Sünd matt un lohm, sünd swack un krank,
Sünd blind dat ganze Leben lang
Un ward de Sünn nie mehr sehn!


Kriegsinvalide mit Iesern Krüüz mutt bedeln (1923). Bild: Bundesarchiv_Bild_146-1972-062-01,_Berlin,_bettelnder_Kriegsinvalide.jpg

För uns hebbt se rungen, för uns hebbt se blött,
Wer is, de sien brove Breuder vergitt? —
Wer is, de de Hänn in de Taschen stickt
Un vör diss Broven den Hoot nich treckt?
Se willn nich uns Mitleid, se hebben en Recht,
dat hebbt se mit Blood sick verdeent!
Wi stoht in ehr Schuld, de nie nich verjährt,
Un trurig en Volk, dat sien Helden nich ehrt
Un trurig, wer anners dat meent!

Nu, Dütschland, treed an un wies' di nich lau. —
Op uns Tosom'nsien, dor roopt wi di to:
"Nu sorg för dien Helden bi de wichtige Sook,
Dien Kriegsopfer koomn an erste Steed!"

Friedrich Schnoor, 1919


Esel-Fotos: Antje Heßler
Mehr vun den Verfater hier
2.11.2026


na baven